“Sanmaki dert sadece sende var sendeki derdi nimet sayanlarda var” bu söz insanın kendi yükünü taşırken çoğu zaman yalnızca omuzlarına çöken ağırlığı hissettiğini hatırlatır. Oysa hayat görünmeyen mücadelelerin sessizce sürdüğü büyük bir yolculuktur. Sen geceleri uykunu kaçıran düşüncelerle savaşırken bir başkası senin sahip olduğun huzurlu bir yastığa bile hasret olabilir. Sen eksiklerini sayarken bir başkası senin sıradan gördüğün imkanları ömrünün en büyük zenginliği olarak düşlüyor olabilir.Çünkü insan elindekine alıştıkça sahip olduklarının değerini unutmaya başlar yokluk ise en küçük nimeti bile tarifsiz bir servete dönüştürür.Hayatın en derin öğretisi acının herkese farklı yüzünü göstermesidir. Kimi kalabalıkların içinde sessizce kırılır kimi tek başına ayakta kalmaya çalışırken içinden bin defa yıkılır. Dışarıdan güçlü görünen nice insanın içinde fırtınalar koparken gülümseyen yüzlerin ardında kimsenin bilmediği hikayeler saklıdır. Bu yüzden kimsenin yükü hafif kimsenin sınavı kolay değildir. Kendi yaralarını küçümsemekde doğru değildir başkasının sessiz çığlığını yok saymakda asıl olgunluk hem kendi acını taşıyabilmek hem de başkalarının görünmeyen mücadelelerine saygıyla bakabilmektir.Belki de gerçek zenginlik kusursuz bir hayata sahip olmak değil eksiklerin içinde bile şükredecek sebepler bulabilmektir. İnsan her kaybın ardından sadece yitirdiklerine odaklandığında karanlığı büyütür fakat elinde kalanları fark ettiğinde umut yeniden filizlenmeye başlar.Bu yüzden ne yaşadığın sıkıntılar seni umutsuzluğa mahkum etsin nede başkalarının sessiz mücadelesini unutacak kadar kendi yüküne esir ol. Çünkü bazen senin sabırla taşıdığın bir hayat bir başkasının dualarında kavuşmayı beklediği en büyük mucizedir. İşte bu gerçeği hatırlayan insan hem acısını daha onurlu ağırbaşlı taşır hemde elindekilerin kıymetini çok daha derinden hisseder