Dışarı bakan hayal görür, içeri bakan uyanır. Bu sözü ilk okuduğumda içimde tarif edemediğim bir şey oldu. Sanki biri yıllardır içimde duran ama benim bile dokunmaya cesaret edemediğim bir kapıyı yavaşça aralamıştı. O kapının arkasında ne olduğunu bilmiyordum ama içimde bir şey bana fısıldıyordu: orada sen varsın.
İnsan bazen hayatı yaşadığını sanıyor. Oysa çoğu zaman sadece bakıyor, sadece izliyor, sadece hayal kuruyor. Bende uzun süre böyle yaşadım, dışarıya baktım. İnsanların hayatlarına baktım. Başarılarına baktım. Mutluluklarına baktım. Gülüşlerine baktım. Ve her baktığım şey içimde bir hayal oluşturdu.
Bir gün benim de böyle bir hayatım olur mu diye düşündüm. Bir gün benim de içimdeki boşluk dolar mı diye düşündüm. Bir gün gerçekten huzurlu olur muyum diye düşündüm.
Ama insan bazen fark etmiyor: dışarıdan görünen hayatlar gerçeğin tamamı değildir. Bazı gülüşler vardır, insanın içi ağlarken yüzünde durur. Bazı başarılar vardır, insanın ruhunu yorar. Bazı kalabalıklar vardır, insanı daha da yalnızlaştırır.
Ben bunları çok sonra anladım. Çünkü insan bazı şeyleri kitaplardan öğrenmiyor. İnsan bazı şeyleri hayatın içinden geçerek öğreniyor. Bazen kırılarak, bazen susarak, bazen de kimseye anlatamadığı geceler yaşayarak öğreniyor.
Benim de böyle gecelerim oldu. Kimsenin bilmediği geceler. Herkesin uyuduğu saatlerde insanın kendi düşüncelerinden kaçamadığı o uzun geceler… İnsan yatağında uzanır ama zihni bir türlü susmaz. Geçmişten gelen anılar, söylenmemiş sözler, yarım kalmış hayaller… İnsan o gecelerde kendi içiyle baş başa kalır. Ve bazen o yalnızlık insana çok ağır gelir.
Bende bazı geceler kendime şu soruyu sordum: ben gerçekten mutlu muyum?
Ama bu sorunun cevabı hemen gelmez. Çünkü insan bazen kendi gerçeğini duymaktan korkar. İnsan bazen kendi içindeki boşluğu fark etmek istemez. Bu yüzden dışarı bakmaya devam eder. Yeni hayaller kurar, yeni hedefler koyar, yeni yollar çizer.
Ama insan ne kadar uzağa giderse gitsin kalbini yanında götürür. Ve kalp susmaz, bir gün mutlaka konuşur.
Benim kalbimde bir gün konuştu. Sessizce ama çok güçlü bir şekilde. Bana dedi ki: artık dışarı bakmayı bırak.
İşte o gün hayatımda ilk defa gerçekten durdum. İlk defa içime baktım. İçime baktığımda kusursuz bir insan görmedim. İçime baktığımda güçlü bir insan da görmedim. İçime baktığımda sadece yorulmuş bir kalp gördüm. Biraz kırılmış, biraz yalnız, biraz da anlaşılmamış. Ama en çok da sessiz kalmış.
Çünkü bazen insan o kadar çok güçlü görünmeye çalışır ki kendi duygularını bile susturur. Bende susturmuştum.
Ama insanın içindeki gerçek duygular bir yere gitmez. Onlar sadece bekler. Bir gün görülmeyi bekler. Bir gün anlaşılmayı bekler.
İçime baktıkça şunu fark ettim: ben aslında hayatım boyunca birçok şeyin peşinden koşmuşum ama en çok kendimi ihmal etmişim. Başkalarının mutlu olmasına önem vermişim. Başkalarının düşüncelerini önemsemişim. Başkalarının beklentilerini taşımışım. Ama bir gün dönüp kendime “sen nasılsın?” diye sormayı unutmuşum.
İnsan kendini unuttuğunu fark ettiğinde içi biraz sızlıyor. Çünkü o an anlıyorsun ki yıllar geçmiş ama sen kendine hiç sarılmamışsın.
Ben içime baktıkça geçmişteki halimi gördüm. Hayal kuran o insanı gördüm. Dünyaya umutla bakan o kalbi gördüm. Ve bir şey fark ettim: o insan aslında hiç kaybolmamış, sadece yorulmuş, sadece biraz sessizleşmiş. Belki de sadece birinin gelip onu gerçekten anlamasını beklemiş.
Ama sonra anladım ki insanın kendisini anlaması için başkasını beklemesine gerek yok. İnsan kendine dönebilir. İnsan kendine sarılabilir. İnsan kendi yaralarını kendisi görebilir.
Ve belki de insanın en büyük uyanışı tam olarak budur. Bir gün insan aynaya baktığında ilk defa gerçekten kendini görür. Maskesiz, rol yapmadan, güçlü görünmeye çalışmadan… sadece olduğu gibi.
Ve insan o an ağlayabilir. Ama o gözyaşları zayıflık değildir. O gözyaşları insanın kendine geri dönüşüdür.
Ben artık biliyorum: dışarı bakmak insanı hayallerle oyalayabilir. Ama içeri bakmak insanı gerçeğe uyandırır. Ve bazen uyanmak kolay değildir. Ama insan bir kere uyandığında artık aynı insan değildir.
Çünkü insan kendini gördüğünde, kendini anladığında, kendini affettiğinde kalbinde yıllardır kapalı duran bir kapı açılır.
Ve o kapının arkasında çok basit ama çok güçlü bir gerçek vardır: insan aslında en çok kendine geç kalır.
Ama yine de kendine dönen insan hiçbir zaman gerçekten geç kalmış sayılmaz…
