Bu haberi okuduğumda içimde bir şey sustu başka bir şey ağır ağır konuşmaya başladı.
Çocuk kelimesiyle müstehcenliğin aynı cümlede geçmesi bile insanın içini kirletiyor çünkü çocuk dünyaya güvenle bakabilme ihtimalidir. Bir yetişkinin elini tutarken korkmaması bir kapıdan girerken saklanmaması geceleri uykusunda irkilmemesidir. İşte tam da bu yüzden bu tür suçlar yalnızca hukukun konusu değildir insanlığın kalbinde açılan derin bir yaradır.Tutuklanan her şüpheli belkide geç kalınmış bir adaletin küçük bir tesellisi ama hiçbir karar çalınan masumiyetin yerini dolduramaz.Beni asıl sarsan bu karanlığın ne kadar sessiz olabildiği. Görünmeyen odalarda soğuk ekranların arkasında çocukların yüzleri birer dosyaya birer paylaşıma indirgenirken biz gündelik hayatın telaşında çoğu zaman fark etmiyoruz. Oysa bu suçlar sadece mağdurların değil toplumun tamamının omzuna bırakılmış bir utançtır. Çünkü bir çocuğun başına gelen kötülük yalnızca onu değil onu koruyamayan herkesi eksiltir. Bu yüzden bu haber bana sorumluluğu hatırlattı görmezden gelmemeyi şüphelenmeyi ses çıkarmayı.Yinede içimde küçük bir umut kıpırtısı var. Tutuklamalar karanlığın mutlak olmadığını adaletin geçde olsa kapıyı çalabildiğini gösteriyor. Keşke hiçbir çocuk bu kapının çalınmasına gerek kalmadan güvende olabilseydi. Dileğim şu bu olay sadece bir haber başlığı olarak kalmasın daha dikkatli daha cesur daha koruyucu bir toplum olma iradesine dönüşsün. Çünkü çocukları korumak geleceği korumaktır ve geleceğin bu kadar savunmasız olmasına artık tahammülümüz yok...
